1975'te bilim insanları, rekombinant DNA'nın risklerini görüşmek üzere Kaliforniya'daki Asilomar'da bir araya geldi. Güvenlik yönergeleri oluşturulana kadar bazı deneylere ara verilmesi konusunda anlaştılar. Bu toplantı, biyolojik ajanlardan kaynaklanan zararı önleyen uygulamalar ve önlemler olan biyolojik güvenlik ilkesini ortaya koydu. Bu ilke, günümüzde hala laboratuvarlara, hastanelere ve biyolojik üretim tesislerine rehberlik etmektedir.

Biyogüvenlik seviyeleri 1 ile 4 arasında değişmektedir. BSL-1, patojenik olmayan E. coli gibi minimum risk oluşturan ajanları kapsar. BSL-2, Salmonella ve HIV gibi orta derecede hastalığa neden olan ajanları kapsar. BSL-3, tüberküloz ve SARS-CoV-2 gibi solunum yoluyla ciddi hastalıklara neden olabilen ajanları kapsar. BSL-4 ise Ebola ve Marburg gibi tedavisi olmayan en tehlikeli ajanları kapsar. Her seviye, mühendislik kontrollerini, kişisel koruyucu ekipmanları ve çalışma uygulamalarını belirtir.

Biyogüvenlik sadece laboratuvarlarla ilgili değildir. Bulaşıcı hastalarla ilgilenen personelin bulunduğu hastaneler için de geçerlidir. Genetiği değiştirilmiş organizmaların kaçabileceği tarım sektörü için geçerlidir. Kontaminasyonun bir partiyi mahvedebileceği ve işçilere zarar verebileceği biyolojik üretim sektörü için geçerlidir. Ortak nokta, biyolojik ajanları ait oldukları yerde tutmaktır.

Biyogüvenlik ihlalleri nadir olmakla birlikte sonuçları ciddi olabilir. Laboratuvar kaynaklı bir enfeksiyon, genetiği değiştirilmiş bir organizmanın salınımı veya bir kontaminasyon olayı ciddi sonuçlar doğurabilir. Kurallar, riskler gerçek olduğu için vardır.