Plastik z kukurydzy. Plastik z alg. Plastik z bakterii. Bioplastiki to tworzywa sztuczne pochodzące z odnawialnych źródeł biologicznych, a nie z ropy naftowej. Obiecują one zmniejszenie zależności od paliw kopalnych, a w niektórych przypadkach biodegradację po użyciu. Rzeczywistość jest bardziej złożona. Nie wszystkie bioplastiki są biodegradowalne i nie wszystkie biodegradowalne tworzywa sztuczne są pochodzenia biologicznego.

Najpopularniejszym bioplastikiem jest kwas polimlekowy, czyli PLA, wytwarzany z fermentowanej skrobi roślinnej. Jest on stosowany w kubkach kompostowalnych, pojemnikach na żywność i filamentach do drukarek 3D. Jest biodegradowalny, ale tylko w warunkach kompostowania przemysłowego. Na wysypiskach śmieci pozostaje w formie. Polihydroksyalkaniany, czyli PHA, są produkowane przez bakterie i ulegają biodegradacji w glebie i wodzie. Są droższe i mniej powszechne. Biopolietylen jest chemicznie identyczny z konwencjonalnym polietylenem, ale wytwarzany z trzciny cukrowej. Nie jest biodegradowalny, ale ma mniejszy ślad węglowy.

Bioplastiki stoją przed wyzwaniami. Są droższe niż konwencjonalne tworzywa sztuczne. Konkurują z uprawami żywności o ziemię. Mogą zanieczyszczać strumienie recyklingu, ponieważ wyglądają jak konwencjonalne tworzywa sztuczne, ale zachowują się inaczej. Infrastruktura kompostowania jest ograniczona. A etykieta „bioplastik” może wprowadzać konsumentów w błąd, sugerując, że produkt zniknie z ich podwórka.

Bioplastiki nie są rozwiązaniem problemu zanieczyszczenia plastikiem. Są tylko jedną z opcji, a ich korzyści zależą od sposobu ich wytwarzania, użytkowania i utylizacji.