Plastic van maïs. Plastic van algen. Plastic van bacteriën. Bioplastics zijn plastics die afkomstig zijn van hernieuwbare biologische bronnen in plaats van aardolie. Ze beloven de afhankelijkheid van fossiele brandstoffen te verminderen en in sommige gevallen na gebruik biologisch afbreekbaar te zijn. De realiteit is echter complexer. Niet alle bioplastics zijn biologisch afbreekbaar en niet alle biologisch afbreekbare plastics zijn biobased.

Het meest voorkomende bioplastic is polymelkzuur, of PLA, gemaakt van gefermenteerd plantaardig zetmeel. Het wordt gebruikt in composteerbare bekers, voedselverpakkingen en filament voor 3D-printers. Het is biologisch afbreekbaar, maar alleen onder industriële composteeromstandigheden. Op een stortplaats blijft het aanwezig. Polyhydroxyalkanoaten, of PHA's, worden geproduceerd door bacteriën en breken af ​​in bodem en water. Ze zijn duurder en minder gangbaar. Biopolyethyleen is chemisch identiek aan conventioneel polyethyleen, maar wordt gemaakt van suikerriet. Het is niet biologisch afbreekbaar, maar heeft een lagere CO2-voetafdruk.

Bioplastics staan ​​voor uitdagingen. Ze zijn duurder dan conventionele plastics. Ze concurreren met voedgewassen om landbouwgrond. Ze kunnen recyclingstromen vervuilen omdat ze er weliswaar uitzien als conventionele plastics, maar zich anders gedragen. De infrastructuur voor compostering is beperkt. En het label 'bioplastic' kan consumenten misleiden, waardoor ze denken dat een product vanzelf in hun achtertuin verdwijnt.

Bioplastics zijn geen oplossing voor plasticvervuiling. Ze zijn één optie, en hun voordelen hangen af ​​van hoe ze worden gemaakt, gebruikt en afgevoerd.