Kredyt hipoteczny to długoterminowa pożyczka zabezpieczona nieruchomością. Kredytobiorca zastawia nieruchomość jako zabezpieczenie. W przypadku braku spłaty, kredytodawca może zająć nieruchomość i ją sprzedać, aby odzyskać dług. Kredyty hipoteczne stanowią największą formę zadłużenia gospodarstw domowych w większości krajów rozwiniętych. W Stanach Zjednoczonych łączna wartość zadłużenia z tytułu kredytów hipotecznych przekracza 12 bilionów dolarów.

Struktura jest prosta. Kredytobiorca wpłaca zaliczkę, zazwyczaj w wysokości od 3 do 20 procent ceny zakupu. Resztę pokrywa kredytodawca. Pożyczka jest spłacana w okresie od 15 do 30 lat wraz z odsetkami. Wcześniejsze raty są przeznaczane głównie na odsetki. Późniejsze raty są przeznaczane głównie na kapitał. Kredyt hipoteczny ze stałym oprocentowaniem utrzymuje tę samą stopę przez cały okres kredytowania. Kredyt hipoteczny ze zmiennym oprocentowaniem początkowym jest niższy, ale okresowo zmienia się, co może powodować wzrost rat.

Kredyty hipoteczne podlegają ścisłym regulacjom. W Stanach Zjednoczonych Biuro Ochrony Finansowej Konsumentów (Consumer Financial Protection Bureau) ustala zasady dotyczące ujawniania informacji, oceny ryzyka i obsługi. Kredytodawcy muszą weryfikować dochody, aktywa i historię kredytową. Ustawa Dodda-Franka wprowadziła standard kwalifikowanych kredytów hipotecznych, który ogranicza ryzykowne cechy kredytów, takie jak płatności wyłącznie odsetkowe i raty balonowe. Przepisy te były odpowiedzią na kryzys z 2008 roku, kiedy luźny system kredytowania i sekurytyzacja napędzały bańkę na rynku nieruchomości, która pękła, wywołując globalną recesję.

Na oprocentowanie kredytów hipotecznych wpływają: Rezerwa Federalna, oczekiwania inflacyjne oraz podaż i popyt na papiery wartościowe zabezpieczone hipoteką. Niewielka zmiana oprocentowania ma duży wpływ na dostępność kredytu. Przy oprocentowaniu 6%, kredyt hipoteczny w wysokości 400 000 dolarów kosztuje około 2400 dolarów miesięcznie. Przy oprocentowaniu 7%, koszt wynosi około 2660 dolarów.