System bankowości opartej na rezerwach cząstkowych to system, w którym banki utrzymują jedynie ułamek depozytów jako rezerwy, a pozostałą część pożyczają. Jeśli bank ma 1 milion dolarów depozytów i 10-procentowy wymóg rezerwy obowiązkowej, zatrzymuje 100 000 dolarów i pożycza 900 000 dolarów. Pożyczkobiorcy wydają te pieniądze, które trafiają do innych banków, które ponownie pożyczają część. Ten proces zwielokrotnia podaż pieniądza.

System ten jest typowy dla większości współczesnych banków. Nie jest jednak pozbawiony ryzyka. Jeśli deponenci zażądają więcej niż wynosi rezerwa banku, bank upada. Tak właśnie działo się podczas paniki bankowej przed wprowadzeniem systemu ubezpieczeń depozytów. Obowiązek rezerwowy zmniejsza ryzyko, ale go nie eliminuje. Banki utrzymują również kapitał, aby pokryć straty, a banki centralne udzielają pożyczek bankom w sytuacjach kryzysowych.

W Stanach Zjednoczonych wymóg utrzymywania rezerwy obowiązkowej dla dużych banków przez dziesięciolecia wynosił 10%. W 2020 roku Rezerwa Federalna obniżyła go do zera, argumentując, że rezerwy nie są już wiążącym ograniczeniem w udzielaniu kredytów. Wymogi kapitałowe i zasady dotyczące płynności pełnią obecnie tę samą funkcję, co kiedyś wymogi dotyczące rezerw. Inne kraje nadal stosują wymogi dotyczące rezerwy obowiązkowej, a niektóre wykorzystują je jako narzędzie polityki pieniężnej.

Bankowość oparta na rezerwach cząstkowych budzi kontrowersje. Krytycy twierdzą, że tworzy pieniądz z powietrza i napędza boomy i kryzysy. Zwolennicy twierdzą, że kieruje oszczędności na inwestycje i wspiera wzrost gospodarczy. Debata jest długa, sięga XIX wieku. System nie jest idealny, ale nikt nie zaprojektował lepszego, który działałby na dużą skalę.