Przed wprowadzeniem wspomagania kierownicy, parkowanie pełnowymiarowego samochodu wymagało sporego wysiłku. Kierownica była połączona bezpośrednio z kołami za pośrednictwem skrzyni biegów, a kierowca zmagał się z każdym kilogramem masy przedniej osi. Wspomaganie kierownicy zmieniło tę sytuację, dodając hydrauliczne lub elektryczne wspomaganie.

Chrysler wprowadził hydrauliczne wspomaganie układu kierowniczego w modelu Imperial z 1951 roku. Pompa napędzana paskiem klinowym sprężała płyn, a zawór sterujący kierował to ciśnienie do tłoka, który poruszał przekładnią kierowniczą. System działał dobrze przez dziesięciolecia. Zdarzały się jednak przecieki, wycie i niewielkie straty mocy silnika.

Hydrauliczne kontra elektryczne

• Hydraulika: pompa napędzana paskiem, przewody hydrauliczne, stałe czucie.
• Elektryczny: silnik na kolumnie kierowniczej lub listwie zębatej, bez płynu.
• Układy elektryczne oszczędzają paliwo, ponieważ pobierają moc wyłącznie podczas kierowania.
• Systemy elektryczne umożliwiają regulację siły wspomagania układu kierowniczego i automatyczne parkowanie.

Elektryczne wspomaganie kierownicy w dużej mierze zastąpiło układ hydrauliczny w nowych samochodach. Umożliwia ono asystenta utrzymania pasa ruchu i automatyczne parkowanie, ponieważ samochód może sam się kierować. Niektórzy entuzjaści narzekają, że układy elektryczne są ociężałe w porównaniu z dobrze dostrojoną przekładnią hydrauliczną. Ten kompromis zapewnia wydajność i wspomaganie kierowcy, a większość kupujących go akceptuje.