Autobus przewozi wielu pasażerów na stałej trasie. To „koń pociągowy” transportu publicznego. Standardowy autobus komunikacji miejskiej ma 12 metrów długości i mieści od 40 do 70 osób, w zależności od liczby miejsc siedzących i stojących. Autobusy przegubowe zaginają się pośrodku i rozciągają do 18 metrów. Autobusy piętrowe są dwupiętrowe i powszechnie spotykane w Londynie, Hongkongu i Singapurze.

Autobusy występują w kilku rodzajach. Autobusy miejskie często się zatrzymują i mają niską podłogę, co ułatwia wsiadanie. Autokary międzymiastowe mają rozkładane siedzenia, luk bagażowy i toalety. Autobusy szkolne są pomalowane na żółto, aby zapewnić widoczność, i wyposażone w oddzielne siedzenia dla bezpieczeństwa. Autobusy elektryczne są coraz powszechniejsze, charakteryzują się cichszą pracą i zerową emisją spalin. W niektórych miastach jeżdżą trolejbusy zasilane z sieci napowietrznej.

Autobus pełni funkcję społeczną. Jest najtańszym środkiem transportu zmotoryzowanego, z którego korzystają osoby, których nie stać na samochód, oraz ci, którzy nie chcą jeździć samochodem. Dobry system autobusowy zmniejsza korki, ogranicza emisję spalin i łączy dzielnice. Zły jest powolny, zawodny i nieprzyjemny w prowadzeniu.

Szybki transport autobusowy łączy szybkość kolei z elastycznością autobusów. Wydzielone pasy ruchu, równe wejścia i bilety z góry opłacone sprawiają, że autobusy poruszają się bardziej jak pociągi. Miasta od Bogoty po Kanton zbudowały udane systemy BRT.