Strefowanie to zbiór przepisów miejskich regulujących sposób użytkowania gruntów i zakres zabudowy. Dzielą one miasto na dzielnice – mieszkaniową, handlową, przemysłową i wielofunkcyjną – i ustalają dla każdej z nich zasady. Zasady te obejmują wysokość budynków, gęstość zabudowy, odstępy od zabudowy, parkingi i dozwolone użytkowanie.

Strefowanie ma ogromny wpływ na kształt miast. Określa, gdzie ludzie mieszkają, gdzie pracują i jak daleko muszą się między nimi przemieszczać. Decyduje, czy w danej dzielnicy znajduje się sklep narożny, czy tylko domy. Decyduje, czy budynek może być wysoki, czy musi być niski. To jedno z najpotężniejszych narzędzi, jakimi dysponuje miasto.

Podział na strefy ma skomplikowaną historię. Służył on ochronie dzielnic przed niekompatybilnością ich przeznaczenia, ale także wykluczeniu ludzi i egzekwowaniu segregacji. Wiele miast reformuje obecnie podział na strefy, aby umożliwić budowę większej liczby mieszkań, rozwój zabudowy o charakterze mieszanym i tworzenie dzielnic sprzyjających pieszym. Debata na ten temat jest często zażarta, ponieważ podział na strefy wpływa na wartość nieruchomości i jakość życia.

Dla architektów i deweloperów, strefowanie jest pierwszym ograniczeniem, które należy zrozumieć. Strefowanie terenu określa, co można zbudować, zanim jeszcze zostanie wytyczona pierwsza granica. Zignorowanie tego warunku spowoduje, że projekt nie zostanie zrealizowany na etapie uzyskiwania pozwolenia.