Projektowanie pasywne wykorzystuje sam budynek – jego kształt, orientację, materiały i otwory – aby zapewnić komfort przy jak najmniejszym wsparciu mechanicznym. Celem nie jest wyeliminowanie ogrzewania i chłodzenia. Chodzi o zmniejszenie obciążenia, tak aby pozostały system mechaniczny był mniejszy i tańszy w eksploatacji.

Orientacja ma znaczenie. Na półkuli północnej okna skierowane na południe zbierają zimowe słońce. Okapniki blokują wysokie letnie słońce, jednocześnie wpuszczając niskie zimowe słońce. Masa termiczna w podłogach i ścianach pochłania ciepło w ciągu dnia i uwalnia je w nocy. Wentylacja krzyżowa wykorzystuje dominujące wiatry do wyprowadzania ciepłego powietrza z budynku.

Klimat determinuje strategię. W gorących, suchych regionach grube ściany, małe okna i dziedzińce utrzymują chłód we wnętrzach. W wilgotnych tropikach podniesione podłogi i głębokie werandy sprzyjają przepływowi powietrza. W zimnym klimacie zwarta forma i gruba izolacja zatrzymują ciepło. Projekt, który sprawdza się w jednym klimacie, może zawieść w innym.

Projektowanie pasywne to nie styl. To zbiór zasad, które można zastosować do każdego typu budynku. Najlepsze projekty pasywne są praktycznie niewidoczne. Budynek po prostu wydaje się odpowiedni.