Przez większość prehistorii ludzkości ludzie żyli w grupach: małych grupach liczących od piętnastu do pięćdziesięciu osób, zazwyczaj spokrewnionych ze sobą. Członkowie przemieszczali się wraz z porami roku, podążając za zwierzyną łowną i zasobami roślinnymi. Grupa jest klasyczną organizacją społeczną ludów zbieracko-łowieckich, udokumentowaną wśród plemienia Kung San z Kalahari, Inuitów i wielu społeczności Aborygenów australijskich.

Grupy są często określane jako egalitarne i zasadniczo jest to prawdą. Przywództwo jest zazwyczaj nieformalne i zależne od sytuacji. Doświadczony myśliwy lub szanowany starszyzna mogą kierować decyzjami, ale nikt nie sprawuje stałej władzy popartej siłą. Kluczowe jest dzielenie się. Mięso z dużej zdobyczy jest szeroko rozprowadzane, a gromadzenie wiąże się z krytyką społeczną. Spory rozwiązywane są poprzez dyskusję, unikanie lub podział, w którym grupa po prostu się rozdziela i rozchodzi.

Cechy charakterystyczne

• Niewielkie rozmiary i duża mobilność.
• Pokrewieństwo jako główna zasada organizacyjna.
• Elastyczne członkostwo: ludzie dołączają do obozów i je opuszczają.
• Niewiele zgromadzonego bogactwa lub formalnej hierarchii.

Te społeczeństwa nie są zamrożonymi reliktami. Mają historię, adaptują się do zmieniających się warunków, a dziś wiele z nich utrzymuje organizację grupową, angażując się jednocześnie w relacje z państwami i rynkami.