W 1974 roku zespół badaczy z Etiopii odkrył szkielet, który stał się jedną z najsłynniejszych skamieniałości na świecie. Znana jako Lucy, należała do gatunku Australopithecus afarensis, który żył w Afryce ponad trzy miliony lat temu. Australopithecus to wczesny rodzaj człowiekowatych, którego przedstawiciele poruszali się na dwóch nogach w pozycji wyprostowanej, zachowując jednocześnie wiele cech małp człekokształtnych.

Te stworzenia były niewielkie. Większość mierzyła od trzech do pięciu stóp wzrostu, miała długie ramiona, zakrzywione palce przystosowane do wspinaczki i mózg niewiele większy od mózgu szympansa. Jednak ich miednica i kości nóg wykazują wyraźne przystosowanie do dwunożności. Żyły w mieszanym środowisku leśnym i otwartej sawanny, prawdopodobnie spędzając czas na drzewach i na ziemi. Rozpoznano kilka gatunków, w tym afarensis, africanus i sediba, które istniały około cztery do dwóch milionów lat temu.

Dlaczego są ważne

• Są to najwcześniejsze wyraźne dowody na chodzenie w pozycji wyprostowanej.
• Narzędzia kamienne pojawiły się później, ale ich ręce potrafiły chwytać i manipulować nimi.
• Miejsca występowania skamieniałości znajdują się głównie w Afryce Wschodniej i Południowej.
• Znajdują się one w pobliżu punktu rozgałęzienia naszego własnego rodzaju, Homo.

Australopitek nie był prymitywnym człowiekiem. Był odrębną, dobrze prosperującą, długowieczną linią.