Ugór to grunty rolne pozostawione odłogiem przez jeden lub więcej sezonów wegetacyjnych, aby umożliwić glebie odzyskanie żyzności, akumulację wilgoci i przerwanie cykli szkodników i chorób. Praktyka ta jest starożytna: rzymscy rolnicy naprzemiennie uprawiali zboże i ugorowali, a średniowieczny system trzech pól pozostawiał jedną trzecią gruntu ugorem każdego roku. Ugór może być pusty, gdzie chwasty są zwalczane za pomocą uprawy roli lub herbicydów, lub porośnięty roślinnością, gdzie uprawia się rośliny okrywowe, a następnie wprowadza się je do gleby. W rolnictwie na terenach suchych letni ugór magazynuje zimowe opady deszczu na potrzeby następnej uprawy, ale jednocześnie naraża glebę na erozję i zmniejsza całkowitą produkcję z hektara. W Unii Europejskiej polityka odłogowania wymagała kiedyś od rolników pozostawiania gruntów ugorem w celu zmniejszenia nadwyżek i wspierania bioróżnorodności; obecnie obszary proekologiczne i programy rolno-środowiskowe zachęcają do podobnych praktyk. Ugory zapewniają siedliska dzikim zwierzętom i mogą być wykorzystywane do wypasu lub zbioru siana. Współczesne płodozmiany często ograniczają pusty ugór na rzecz roślin okrywowych i zróżnicowanych sekwencji upraw.