Braakligging beschrijft landbouwgrond die gedurende één of meerdere groeiseizoenen onbeplant blijft om de vruchtbaarheid van de bodem te herstellen, vocht op te slaan en de cyclus van plagen en ziekten te doorbreken. Deze praktijk is eeuwenoud: Romeinse boeren wisselden graan af met braakligging, en in het middeleeuwse drieslagstelsel werd elk jaar een derde van het land braak gelaten. Braakligging kan onbegroeid zijn, waarbij onkruid wordt bestreden door middel van grondbewerking of herbiciden, of begroeid, waarbij een dekgewas wordt geteeld en later in de bodem wordt verwerkt. In droge landbouwgebieden zorgt zomerbraakligging ervoor dat de neerslag van de winter wordt opgeslagen voor het volgende gewas, hoewel het de bodem ook kwetsbaarder maakt voor erosie en de totale productie per hectare vermindert. In de Europese Unie vereisten braakliggende gronden vroeger dat boeren land braak lieten liggen om overschotten te verminderen en de biodiversiteit te ondersteunen; tegenwoordig stimuleren ecologische focusgebieden en agromilieuprogramma's soortgelijke praktijken. Braakligging biedt leefgebied voor wilde dieren en kan worden gebruikt voor begrazing of hooiwinning. Moderne vruchtwisselingen verminderen vaak onbegroeide braakligging ten gunste van dekgewassen en gediversifieerde teeltpatronen.