Gestalt is een Duits woord dat 'georganiseerd geheel' betekent. De Gestaltpsychologie benadrukte dat de waarneming als geheel verschilt van de som van de afzonderlijke zintuiglijke delen. De geest brengt structuur aan en groepeert elementen in samenhangende vormen volgens principes die automatisch werken.

Max Wertheimer, Wolfgang Köhler en Kurt Koffka betwistten het idee dat waarneming stukje voor stukje wordt opgebouwd uit elementaire gewaarwordingen. Ze wezen op fenomenen zoals schijnbare beweging – twee stilstaande lichtjes die na elkaar knipperen worden gezien als één bewegend licht – en op de onmiddellijke ordening van een scène in figuur en achtergrond. Principes van groepering omvatten nabijheid, gelijkenis, continuïteit, afsluiting en een gemeenschappelijk lot. Deze principes beschrijven hoe het visuele systeem de voorkeur geeft aan eenvoudige, stabiele en complete structuren.

Gestalt-ideeën beïnvloedden later werk over probleemoplossing, inzicht en sociale perceptie. Hoewel de fysiologische mechanismen niet volledig werden gespecificeerd door de vroege Gestalt-psychologen, heeft de moderne visiewetenschap bevestigd dat veel van de organisatorische tendensen die zij beschreven, al vroeg in de corticale verwerking ontstaan.

We zien geen verzameling randen en vlakken. We zien objecten, scènes en patronen. De gestaltpsychologie heeft die vaardigheid benoemd.