Sommige regeringen concentreren de macht in de handen van één leider of een kleine elite en eisen gehoorzaamheid in plaats van instemming. Autoritarisme beschrijft dat type bestuur. Politieke concurrentie wordt beperkt, onafhankelijke instellingen worden verzwakt en afwijkende meningen worden ontmoedigd of bestraft.

Autoritaire regimes verschillen in hun methoden. Sommige vertrouwen op personalistisch bestuur, andere op militaire junta's of dominante partijen. Verkiezingen, indien ze al plaatsvinden, worden meestal gemanipuleerd om vooraf bepaalde uitkomsten te bereiken. Media, rechtbanken en het maatschappelijk middenveld staan ​​onder strenge controle. Het voortbestaan ​​van het regime hangt af van een mix van dwang, coöptatie en schijnlegitimiteit.

Burgers kunnen nog steeds economische groei of openbare orde ervaren, maar ze missen effectieve kanalen om hun machthebbers te veranderen. Overgangen van autoritarisme naar een autoritair regime zijn vaak turbulent en onzeker. Vergelijkende politicologie bestudeert deze systemen om zowel hun duurzaamheid als de omstandigheden waaronder ze liberaliseren of instorten te begrijpen.

Het ontbreken van echte politieke alternatieven blijft het duidelijkste kenmerk van autoritair bewind.