Wanneer de temperatuur van het zeewater gedurende enkele weken slechts één of twee graden boven het normale zomerniveau stijgt, stoten veel koralen de kleurrijke algen die in hun weefsel leven af. Het koraal wordt spierwit – een fenomeen dat bekend staat als verbleking. Zonder hun symbiotische partners verliezen de koralen een belangrijke energiebron en worden ze vatbaarder voor ziekten en verhongering.

Verbleking is een stressreactie, geen onmiddellijk doodvonnis. Als de temperaturen snel dalen, kunnen koralen weer algen vormen en herstellen. Langdurige of herhaalde verbleking leidt echter vaak tot de dood van de kolonie. Massale verblekingsgebeurtenissen komen steeds vaker voor en spreiden zich steeds verder uit naarmate de wereldwijde temperaturen stijgen. Ze treffen riffen van het Caribisch gebied tot het Great Barrier Reef en de centrale Stille Oceaan.

Lokale stressfactoren zoals vervuiling en overbevissing kunnen de drempel voor koraalverbleking verlagen. Beheerders houden de voorspellingen van de zeetemperatuur in de gaten om gebeurtenissen te voorspellen en proberen soms ingrepen zoals schaduw of geassisteerde evolutie, hoewel grootschalige bescherming uiteindelijk afhangt van het verminderen van de uitstoot van broeikasgassen.

Een ooit weelderig rif kan binnen één warm seizoen veranderen in een wit, skeletachtig landschap.