Op de toppen van mid-oceanische ruggen stroomt zeewater dat door heet vulkanisch gesteente heeft gecirculeerd met temperaturen van meer dan 350 °C terug de oceaan in. Wanneer de mineraalrijke vloeistof in contact komt met koud omgevingswater, slaan fijne deeltjes metaalsulfiden onmiddellijk neer, waardoor zwarte rook ontstaat. De schoorstenen die rond deze openingen ontstaan, worden zwarte rokers genoemd.

De structuren kunnen metershoog worden en bieden onderdak aan dichte gemeenschappen van kokerwormen, schelpdieren, garnalen en microben die hun energie halen uit chemische reacties in plaats van zonlicht. De vloeistoffen transporteren ook ijzer, koper, zink en andere metalen naar de oceaan. Zwarte rokers werden voor het eerst waargenomen in 1979 en weerlegden de aanname dat alle complexe ecosystemen fotosynthese vereisen.

Ze blijven moeilijk te bestuderen vanwege hun diepte en extreme omstandigheden. Op afstand bestuurbare voertuigen en gespecialiseerde sensoren zijn nodig. De openingen zijn van korte duur op geologische tijdschalen; individuele rookpluimen kunnen slechts enkele decennia bestaan ​​voordat de onderliggende warmtebron verschuift.

• Hydrothermale bron die een donkere, mineraalrijke vloeistof uitstoot.
• Vormt sulfide-schoorstenen op mid-oceanische ruggen.
• Ondersteunt chemosynthetische ecosystemen
• Ontdekt eind jaren zeventig.