Niet alle rechtssystemen ontstaan ​​uit rechterlijke uitspraken. Het burgerlijk recht, in vergelijkende zin, verwijst naar systemen die primair steunen op omvattende geschreven wetboeken en statuten als belangrijkste rechtsbron, waarbij rechterlijke uitspraken een secundaire rol spelen.

Landen met een civielrechtelijke traditie hanteren doorgaans wetboeken die betrekking hebben op verbintenissen, eigendom, familierecht en procesrecht. Rechters passen deze wetboeken toe en interpreteren ze, in plaats van eerdere uitspraken als bindend precedent te beschouwen zoals in het common law-systeem. Juridisch onderwijs legt de nadruk op de systematische bestudering van deze wetboeken.

De term wordt in common law-landen ook losser gebruikt om privégeschillen te onderscheiden van strafrechtelijke vervolgingen. De context verduidelijkt meestal welke betekenis van toepassing is. Codificatie van het burgerlijk recht streeft naar toegankelijkheid en samenhang, hoewel interpretatie en aanvullende wetenschappelijke literatuur de uitkomsten in de praktijk nog steeds beïnvloeden.

• De juridische traditie was gebaseerd op omvattende wetboeken.
• Rechters passen wetten vaker toe dan bindende jurisprudentie.
• Anders dan common law-systemen
• Wordt ook gebruikt om niet-strafrechtelijk privaatrecht aan te duiden.