Alles wat al gebeurd is, vormt het verleden. Historici bestuderen geselecteerde delen ervan, maar het verleden zelf is de volledige opeenvolging van voorafgaande gebeurtenissen, omstandigheden en ervaringen, al dan niet vastgelegd.

Het verleden is niet direct toegankelijk; het is bekend via sporen – documenten, objecten, herinneringen en bewijsmateriaal uit de omgeving. Verschillende culturen en disciplines construeren verschillende relaties met het verleden, waarbij ze de nadruk leggen op continuïteit, breuk, vooruitgang of verval. Zowel persoonlijke als collectieve herinnering vertegenwoordigen selectief wat er is gebeurd.

Debatten over het verleden dienen vaak doelen in het heden: het legitimeren van instellingen, het bestrijden van onrechtvaardigheden of het vormen van identiteiten. De professionele geschiedschrijving probeert deze toepassingen te reguleren met bewijs en argumentatie. De enorme omvang van het verleden zorgt er echter voor dat het grootste deel ervan onbekend blijft of slechts gedeeltelijk is gereconstrueerd.

• Alle tijden en gebeurtenissen vóór het heden
• Alleen bekend via onvolledige sporen.
• Selectief herinnerd en geïnterpreteerd
• Onderwerp van zowel wetenschappelijke als publieke discussie