Druppelend water van het plafond van een grot laat een dun laagje opgeloste mineralen achter. Na verloop van tijd vormen deze mineralen een naar beneden groeiende formatie die een stalactiet wordt genoemd. De meeste stalactieten bestaan ​​uit calciet, dat is neergeslagen uit kalkrijk water.

Elke druppel laat een kleine ring van mineralen achter aan de punt. Vaak blijft er een centraal kanaal over waardoor het water blijft stromen. De groeisnelheid is doorgaans laag – fracties van een millimeter per jaar – waardoor grote stalactieten het resultaat zijn van duizenden jaren aan afzetting.

Stalactieten behoren tot de meest bekende speleothemen en dragen bij aan de schilderachtige schoonheid van grotten die voor het publiek toegankelijk zijn. Hun chemische samenstelling en groeilagen dienen bovendien als archief van het klimaat en de vegetatie uit het verleden. Het vernielen ervan vernietigt zowel de esthetische als de wetenschappelijke waarde, die niet snel te herstellen is.

• Minerale formatie die aan het plafond van een grot hangt.
• Groeit naar beneden door druppelend water.
• Meestal samengesteld uit calciet
• Registreert de milieuomstandigheden op de lange termijn.