Een niet-hernieuwbare grondstof kan niet binnen een menselijke tijdschaal worden aangevuld. Fossiele brandstoffen en mineralen zijn in miljoenen jaren gevormd. Eenmaal gebruikt, zijn ze op. De consumptiesnelheid overtreft de vormingssnelheid ruimschoots, die op elke relevante tijdschaal feitelijk nul is.

Deze grondstoffen vormden de energiebron van de moderne wereld. Steenkool was de brandstof voor de Industriële Revolutie. Olie transformeerde het transport. Gas verwarmde huizen. Mineralen zoals koper, ijzer en lithium zorgden voor de infrastructuur en technologie. Zonder hen zou de industriële samenleving zoals wij die kennen niet bestaan. Het probleem is echter dat ze eindig zijn.

Uitputting is een geleidelijk proces, geen plotselinge verandering. De prijzen stijgen naarmate gemakkelijk winbare reserves opraken. De winning verplaatst zich naar moeilijk bereikbare gebieden, waardoor de kosten en de milieuschade toenemen. Vervangende middelen komen op de markt wanneer de prijzen dat rechtvaardigen. De overgang naar hernieuwbare energiebronnen wordt gedreven door zowel klimaatzorgen als de beperkte beschikbaarheid van grondstoffen. Niet-hernieuwbare grondstoffen zullen niet van de ene op de andere dag verdwijnen. Ze zullen geleidelijk duurder worden en een minder belangrijke rol in de economie spelen.

Veelvoorkomende voorbeelden

• Kolen
• Olie
• Aardgas
• Uranium
• Mineralen en metalen