Een dode zone is een gebied in het water met een te laag zuurstofgehalte om het meeste zeeleven in stand te houden. Vissen, krabben en schelpdieren vluchten of sterven. De technische term hiervoor is hypoxie. Wanneer het zuurstofgehalte onder de 2 milligram per liter daalt, kunnen de meeste dieren niet overleven. Onder de 0,5 milligram is het water in feite levenloos.

Dode zones ontstaan ​​wanneer voedingsstoffen in grote hoeveelheden in kustwateren terechtkomen. Meststoffen van boerderijen, rioolwater en dierlijke uitwerpselen voeden massale algenbloei. Wanneer de algen afsterven, breken bacteriën ze af en verbruiken ze zuurstof. Het resultaat is een verstikkende laag nabij de bodem. Warm, stilstaand water verergert dit, omdat zuurstof zich niet naar beneden mengt.

Het aantal dode zones is toegenomen. In de jaren zestig kenden wetenschappers er ongeveer 50. Tegenwoordig zijn dat er meer dan 400, verspreid over een gebied groter dan het Verenigd Koninkrijk. De dode zone in de Golf van Mexico is de meeste zomers zo groot als New Jersey. Het verminderen van de afvoer van voedingsstoffen is de oplossing, en dat vereist veranderingen in de landbouwmethoden in complete stroomgebieden.

Veelvoorkomende oorzaken

• Afvoer van landbouwkunstmest
• Rioolwaterlozing
• Veeafval
• Warme watertemperaturen
• Gelaagde waterlagen