Een droogte teistert een maïsgebied, en sommige velden leveren twee keer zoveel op als andere. Agrigenomica onderzoekt waarom. Het past genomica toe op de landbouw en bestudeert het DNA van gewassen en vee om de genen te vinden die verantwoordelijk zijn voor opbrengst, ziekteresistentie, droogtetolerantie en voedingswaarde. Het doel is om sneller betere planten en dieren te kweken dan met traditionele selectie mogelijk is.

Traditionele veredeling berust op observatie en geduld. Een veredelaar kruist twee rassen, kweekt de nakomelingen en selecteert de beste. Dat duurt jaren. Genomische hulpmiddelen verkorten de cyclus. Veredelaars sequencen het DNA van duizenden planten, identificeren merkers die gekoppeld zijn aan gewenste eigenschappen en selecteren zaailingen voordat ze het veld bereiken. Genomische selectie heeft de melkveehouderij getransformeerd en breidt zich nu uit naar tarwe, rijst en maïs.

De technologie roept ook vragen op. Genbewerking met CRISPR kan eigenschappen introduceren die nooit zouden ontstaan ​​door conventionele veredeling. Wie bepaalt welke bewerkingen acceptabel zijn? Wie is de eigenaar van het resulterende zaad? Boeren in ontwikkelingslanden kunnen de licentiekosten mogelijk niet betalen. De wetenschap ontwikkelt zich snel. De regelgeving daarentegen verandert langzaam.

Agrigenomica gaat niet alleen over grotere oogsten. Het gaat erom een ​​groeiende bevolking te voeden op minder land, met minder water, in een veranderend klimaat. Dat is de uitdaging waar het vakgebied zich op richt.