Banken lenen elkaar voortdurend geld. Sommige hebben meer geld dan ze nodig hebben. Andere hebben een tekort. De interbancaire markt speelt hierop in en verplaatst enorme bedragen 's nachts en voor korte termijnen. Het is de infrastructuur van het financiële systeem, en wanneer die verstopt raakt, zijn de gevolgen direct en ernstig.

De markt werkt op verschillende manieren. Op de markt voor ongedekte leningen lenen banken elkaar geld op basis van vertrouwen, zonder onderpand. De rente op deze leningen, zoals historisch gezien LIBOR of tegenwoordig SOFR, dient als benchmark voor triljoenen dollars aan leningen en derivaten. Op de markt voor gedekte leningen lenen banken geld uit tegen onderpand, meestal staatsobligaties. Repo-overeenkomsten vormen het grootste segment. Bij een repo verkoopt de ene bank effecten aan de andere en spreekt af deze de volgende dag tegen een iets hogere prijs terug te kopen. Het verschil is de rente.

Wanneer banken het vertrouwen in elkaar verliezen, bevriest de interbancaire markt. In 2008 stopten banken van de ene op de andere dag met lenen, omdat niemand wist welke instellingen risicovolle hypotheekportefeuilles bezaten. Centrale banken grepen in als kredietverstrekkers in laatste instantie, injecteerden liquiditeit en garandeerden deposito's. Hetzelfde gebeurde in 2020, toen de pandemie een run op contant geld veroorzaakte.

De interbancaire markt is onzichtbaar voor het publiek, maar bepaalt de beschikbaarheid en de kosten van krediet in de hele economie.