Criminelen die geld verdienen met drugs, fraude of corruptie moeten hun herkomst verbergen. Anti-witwaswetgeving, ofwel AML (Anti-Money Laundering), is het geheel van wetten en procedures dat is ontworpen om hen tegen te houden. Banken staan ​​in de frontlinie. Zij moeten de identiteit van klanten verifiëren, transacties controleren op verdachte patronen en alles wat op witwassen lijkt, melden aan de overheid.

Het proces bestaat uit drie fasen. Bij plaatsing wordt illegaal verkregen geld in het financiële systeem gebracht, vaak via kleine stortingen of bedrijven met een grote geldstroom. Bij verhulling wordt het geld via complexe transacties verplaatst om de herkomst te verbergen. Bij integratie wordt het teruggebracht in de economie als ogenschijnlijk legitiem geld, vaak via onroerend goed, luxe goederen of schijnvennootschappen.

Banken gebruiken verschillende instrumenten om dit tegen te gaan. De 'Ken uw klant'-regels vereisen identiteitsverificatie en continue monitoring. Meldingen van verdachte transacties worden doorgegeven aan het Financial Crimes Enforcement Network (FinCEN) in de Verenigde Staten. Software voor transactiemonitoring signaleert ongebruikelijke patronen, zoals grote contante stortingen of snelle overboekingen tussen rekeningen. Klanten met een hoog risico worden onderworpen aan verscherpt onderzoek.

AML-naleving is duur. Banken besteden miljarden aan systemen, personeel en boetes. De sancties voor het niet naleven van de regels kunnen zwaar zijn. HSBC betaalde in 2012 $1,9 miljard. Danske Bank betaalde in 2022 meer dan $2 miljard. De kosten van fouten zijn veel hoger dan de kosten van naleving.