Een plug-in hybride heeft een grotere accu dan een gewone hybride en een laadpoort. Laad hem thuis op en de eerste 30 tot 80 kilometer kan volledig elektrisch worden afgelegd. Daarna gedraagt ​​hij zich als een conventionele hybride, waarbij benzine wordt verbrand en regeneratief remmen wordt gebruikt.

De Chevrolet Volt, die in 2010 werd gelanceerd, maakte het idee populair. De benzinemotor fungeerde voornamelijk als generator wanneer de batterij bijna leeg was. Andere fabrikanten, van Toyota tot Volvo, bouwden plug-in hybrides die de kracht van de verbrandingsmotor en de elektromotor directer combineerden. Deze categorie bevindt zich tussen hybride en volledig elektrische auto's en spreekt bestuurders aan die elektrisch willen pendelen zonder zich zorgen te hoeven maken over de actieradius.

Waarom bestaan ​​plug-in hybrides?

• De meeste dagelijkse ritten passen binnen het elektrische bereik.
• Lange autoritten verbruiken benzine, er zijn geen laadstops nodig.
• Fiscale voordelen in veel landen verlagen de aankoopprijs.
• In sommige regio's komen ze mogelijk in aanmerking voor toegang tot de carpoolstrook.

Het addertje onder het gras is dat een plug-in hybride alleen brandstof bespaart als je hem ook daadwerkelijk aansluit. Rijd je ermee zonder op te laden, dan wordt het een zwaardere en minder efficiënte hybride. Uit gegevens van wagenparken blijkt dat veel plug-in hybrides van bedrijven nooit een laadpaal zien. Kopers die ervoor kiezen om 's nachts op te laden, halen het meeste uit het ontwerp.