Winterhardheidszones zijn een afkorting voor winterkou. Elke zone wordt gedefinieerd door de gemiddelde jaarlijkse minimumtemperatuur, en planten worden aangeduid met de koudste zone waarin ze kunnen overleven. Het systeem werd ontwikkeld door het USDA en voor het eerst gepubliceerd in 1960.

De USDA-kaart verdeelt Noord-Amerika in 13 zones, elk 10°F kouder of warmer dan de vorige, met onderverdelingen van 5°F in halve zones. Canada, Europa, Australië en China hebben hun eigen versies. Een tuinier in zone 5 kan een appelsoort planten die geschikt is voor zone 4, maar moet goed nadenken over een vijgenboom voor zone 7.

Wat de zones je niet vertellen

• Zomerse hitte, vochtigheid en regenval
• Sneeuwdek, dat de wortels isoleert
• Bodemtype en drainage
• Daglengte en seizoenswind

Winterhardheidszones zijn een uitgangspunt, geen definitief oordeel. Kwekers in marginale gebieden benutten vaak de mogelijkheden van microklimaten: een zuidmuur, een windscherm of een verhoogd plantbed kunnen een plant een of twee zones verder brengen dan de officiële classificatie.