Een integraal telt oneindig veel kleine stukjes bij elkaar op om een ​​totaal te vinden. De oppervlakte onder een curve, de afgelegde afstand bij een bepaalde snelheid, de massa van een staaf met variabele dichtheid – het zijn allemaal integralen. Het symbool ∫ is een verlengde S, van som.

Er zijn twee soorten. Een bepaalde integraal geeft een getal, de som van de waarden tussen twee grenzen. Een onbepaalde integraal geeft een functie, de primitieve functie, plus een constante. De fundamentele stelling van de differentiaalrekening verbindt integratie met differentiatie: het zijn inverse bewerkingen.

Integreren is in de praktijk lastiger dan differentiëren. Sommige functies hebben geen primitieve functie, waardoor numerieke methoden worden gebruikt. Technieken omvatten substitutie, partiële integratie en partiële breuken. Integralen komen veelvuldig voor in de natuurkunde, techniek, kansrekening en economie. Ze vormen een van de twee centrale concepten van de differentiaalrekening.

• Geeft de ophoping of het oppervlak onder een curve weer.
• Bepaalde integralen geven getallen; onbepaalde integralen geven functies.
• De fundamentele stelling koppelt het aan differentiatie.
• Vaak numeriek berekend