Meditasyon, genellikle sakinlik, berraklık veya içgörü geliştirmek amacıyla, dikkati sürekli ve belirli bir şekilde yönlendirme pratiğidir. Teknikler oldukça çeşitlidir. Bazıları nefese odaklanır. Diğerleri bir mantra tekrarlar, bedensel duyumları tarar veya farkındalıkta ortaya çıkan her şeyi açık bir şekilde izlemeyi geliştirir.

Çağdaş psikoloji, meditasyonu öncelikle bir dikkat eğitimi biçimi olarak inceler. Düzenli uygulama, tekrarlayan düşüncelerin azalması, duygusal düzenlemenin iyileşmesi ve öz referanslı düşünceyle ilişkili beyin ağlarında ölçülebilir değişikliklerle ilişkilendirilmiştir. Farkındalık temelli stres azaltma gibi klinik uyarlamalar, bu becerileri terapötik kullanım için bir araya getirir.

Bu uygulama pasif değildir. Dikkat dağıtıcı unsurlara karşı odaklanmayı sürdürmek, özellikle başlangıçta, çaba gerektirir. Zamanla bu çaba genellikle azalır ve istikrarlı dikkat süreleri uzar. Mizaç ve önceki deneyimlerdeki bireysel farklılıklar sonuçları büyük ölçüde etkiler.

• Dikkatin kasıtlı olarak düzenlenmesi
• Genellikle nefese, bedene veya açık farkındalığa odaklanılır.
• Stres tepkisinin azalmasıyla ilişkilidir.
• Basit bir rahatlama veya hayal kurmaktan farklıdır.

Sonuçlar, tek bir seansın öznel kalitesinden ziyade, tutarlı uygulamaya bağlıdır.