Medytacja to świadoma praktyka kierowania uwagi w sposób ciągły i konkretny, zazwyczaj w celu osiągnięcia spokoju, jasności lub wglądu. Techniki są bardzo zróżnicowane. Niektóre koncentrują się na oddechu. Inne polegają na powtarzaniu mantry, skanowaniu doznań cielesnych lub praktykowaniu otwartego monitorowania tego, co pojawia się w świadomości.

Współczesna psychologia bada medytację przede wszystkim jako formę treningu uwagi. Regularna praktyka wiąże się ze zmniejszeniem ruminacji, poprawą regulacji emocjonalnej i mierzalnymi zmianami w sieciach mózgowych związanych z myśleniem autoreferencyjnym. Adaptacje kliniczne, takie jak redukcja stresu oparta na uważności, pozwalają na wykorzystanie tych umiejętności w terapii.

Praktyka nie jest bierna. Utrzymanie koncentracji, by nie rozpraszać uwagi, wymaga wysiłku, zwłaszcza na początku. Z czasem wysiłek ten często maleje, a okresy stabilnej uwagi wydłużają się. Indywidualne różnice w temperamencie i wcześniejsze doświadczenia silnie wpływają na rezultaty.

• Intencjonalna regulacja uwagi
• Wspólne skupienie się na oddechu, ciele lub otwartej świadomości
• Związany ze zmniejszoną reaktywnością na stres
• Odróżnia się od prostego relaksu lub marzeń

Wyniki zależą od systematycznych ćwiczeń, a nie od subiektywnej jakości pojedynczej sesji.