Doğum, ölüm ve yeniden doğum. Samsara, varlıkların eylemlerinin niteliğine göre yeniden doğduğu sonsuz döngüyü ifade eden Sanskritçe bir terimdir. Hindu ve Budist düşüncede, arzu, cehalet ve birikmiş karma gücüyle yönlendirilen sıradan varoluşun temel koşuludur.

Döngü tarafsız bir süreç olarak kabul edilmez. Acıyla işaretlenmiştir. Hoş yeniden doğuşlar bile sona erer; cennet alemleri bile geçicidir. Bu nedenle manevi yolun amacı kurtuluştur. Klasik Hinduizmde kurtuluş, nihai gerçeklikle birleşme veya onu idrak etme olan mokşa'dır. Budizmde ise arzu ateşinin sönmesi ve yeniden doğuşun sona ermesi olan nirvana'dır. Farklı okullar olası varış noktalarını—insan, hayvan, aç hayalet, cehennem varlığı, tanrı—değişen ayrıntı düzeylerinde haritalandırır, ancak altta yatan teşhis sabit kalır: samsara içinde sürekli varoluş tatmin edici değildir.

Bu öğreti etiği şekillendirir. Her eylem, bu hayatta veya gelecekteki bir hayatta olgunlaşacak bir tohum eker. Her canlı varlık önceki bir yaşamda kişinin annesi olabileceği için, tüm varlıklara karşı şefkat doğal olarak ortaya çıkar. Meditasyon ve ahlaki disiplin, bu döngünün etkisini zayıflatmanın pratik yollarıdır.

Samsara, geçmişe dair bir teori değil; mevcut çıkmazın bir açıklaması ve çıkış yolunun haritasıdır.