Roma İmparatorluğu'nun bölünmesi ve Batı kilisesinin Latin çizgileri doğrultusunda gelişmesiyle birlikte, Doğu kiliseleri Yunan ve Bizans geleneğini sürdürdü. Doğu Ortodoksluğu, bu sürekliliğin yaşayan biçimidir. Ana vatanı Yunanistan, Rusya, Balkanlar ve Orta Doğu olsa da, göçmen toplulukları onu dünyanın dört bir yanına taşıdı.

Doktrin, ilk yedi ekümenik konsil ve Kilise'nin süregelen fikir birliğiyle tanımlanır. Teslis, Mesih'in iki doğası ve ikonlara saygı, pazarlık konusu edilemez. İbadet, litürjik, uzun ve sembolizmle doludur. Aziz Yuhanna Hrisostomos'un İlahi Litürjisi, sıradan Pazar ayinidir; binanın kendisi cennetin bir imgesi olarak anlaşılır ve ikonostasis, nef ile sunak arasındaki sınırı belirler. İkonlar, süsleme değil, azizlerin ve Mesih'in kendisinin varlığına açılan pencerelerdir.

Otorite monarşik değil, konsilseldir. Hiçbir piskopos, Roma papalığının iddia ettiği türden evrensel bir yetkiye sahip değildir. Otosefal kiliseler—Rus, Yunan, Sırp ve diğerleri—birlik içinde kalarak kendi kendilerini yönetirler. Manastırcılık, özellikle Athos Dağı geleneği, İsa Duası ve teozis arayışı, yani insanın ilahi hayata kademeli olarak katılımı yoluyla maneviyatı şekillendirmeye devam etmektedir.

Ortodokslar için Kilise öncelikle bir kurum değil, Mesih'in Bedeni'dir ve her Efkaristiya ayininde gelecek çağın tadını çıkarır.