Etki yasası, olumlu sonuçlara yol açan davranışların olasılığının arttığını, olumsuz sonuçlara yol açan davranışların ise olasılığının azaldığını belirtir. Edward Thorndike, bu ilkeyi kedilerle yaptığı bulmaca kutusu deneylerine dayanarak formüle etmiştir.

Bir kutuya konulan kedi, deneme yanılma yoluyla kapıyı açan ve yiyeceğe götüren eylemi yapmayı öğrendi. Ardı ardına yapılan denemelerde etkisiz davranışlar ortadan kalktı ve başarılı tepki daha hızlı gerçekleşti. Thorndike bu süreci, tatmin edici sonuçlarla uyaran-tepki bağlantılarının yerleşmesi ve rahatsız edici sonuçlarla bağlantıların ortadan kalkması olarak tanımladı.

Etki yasası, edimsel koşullanmanın temellerinden biri haline geldi. BF. Skinner, sonuçların davranışı seçtiği temel fikrini koruyarak pekiştirme ve cezalandırma kavramlarını geliştirdi. Bu ilke, davranış değişikliği, eğitim ve hayvan eğitimi için merkezi bir öneme sahiptir. Ayrıca, alışkanlıkların neden oluştuğunu ve onları sürdüren sonuçlar aralıklı veya gecikmeli olduğunda neden kırılmalarının zor olduğunu da açıklar.

Getiri sağlayan eylemler tekrarlanma eğilimindedir. Bu basit düzenlilik, etki yasasıdır.