Figür-zemin organizasyonu, görsel bir sahneyi merkezi bir nesne (figür) ve onun önünde durduğu arka plan olarak ayırma yönündeki algısal eğilimdir. Figür genellikle daha yakın, daha yapılandırılmış ve daha akılda kalıcı görünür; zemin ise onun arkasına doğru uzanıyormuş gibi görünür.

Atama yalnızca uyaran tarafından belirlenmez. Aynı konturlar, dikkat, beklenti ve çevresel bağlama bağlı olarak şekil veya zemin olarak görülebilir. Vazo yüzleri illüzyonu gibi klasik tersine çevrilebilir şekiller, aynı retina görüntüsünün iki uyumsuz organizasyonu destekleyebileceğini, ancak ikisini birden aynı anda destekleyemeyeceğini gösterir. Paylaşılan konturlar tipik olarak şekle atanır ve sınırda zeminin belirli bir şekli kalmaz.

Görsel işlemede şekil-zemin ayrımı erken gerçekleşir ve nesne tanıma için bir ön koşuldur. Bu ayrım olmadan, görsel alan farklılaşmamış bir mozaik olarak kalır. Aynı prensip, bazı değişikliklerle birlikte, işitsel sahnelere de uygulanır: bir melodi, eşlik eden armoni veya gürültüye karşı öne çıkar.

Bir nesneyi görebilmek için öncelikle nesnenin ne olduğuna ve arka planın ne olduğuna karar vermek gerekir. Şekil-zemin organizasyonu bu kararı verir.