Organizacja figury i tła to percepcyjna tendencja do podziału sceny wizualnej na obiekt centralny – figurę – i tło, na którym się ona znajduje. Figura zazwyczaj wydaje się bliższa, bardziej uporządkowana i łatwiejsza do zapamiętania; tło wydaje się rozciągać za nią.

Przypisanie nie jest dyktowane wyłącznie przez bodziec. Te same kontury mogą być postrzegane jako figura lub tło, w zależności od uwagi, oczekiwań i kontekstu. Klasyczne odwracalne figury – takie jak iluzja twarzy w wazonie – pokazują, że ten sam obraz siatkówkowy może odzwierciedlać dwie niekompatybilne struktury, ale nie obie jednocześnie. Wspólne kontury są zazwyczaj przypisywane figurze, pozostawiając tło bez określonego kształtu na granicy.

Segregacja figury i tła zachodzi na wczesnym etapie przetwarzania wzrokowego i jest warunkiem koniecznym do rozpoznawania obiektów. Bez niej pole widzenia pozostaje niezróżnicowaną mozaiką. Ta sama zasada, z pewnymi modyfikacjami, dotyczy scen słuchowych: melodia wyróżnia się na tle towarzyszącej jej harmonii lub hałasu.

Aby w ogóle zobaczyć obiekt, trzeba najpierw zdecydować, co jest obiektem, a co tłem. Organizacja figury i tła decyduje o tym.