Siyasi muhafazakarlık, sürekliliğe, miras kalan kurumlara ve hızlı veya ütopik değişimlere karşı şüpheciliğe değer verir. Muhafazakarlar, toplumu soyut ilkelerden yeniden tasarlamak yerine, dikkatlice reforme edilmesi gereken karmaşık bir organizma olarak görme eğilimindedir.

Temel temalar arasında geleneğe saygı, yerleşik otoriteye destek, kişisel sorumluluğa vurgu ve kapsamlı devlet müdahalesi yerine piyasa düzenlemelerine öncelik verilmesi yer almaktadır. Farklı ulusal gelenekler, farklı muhafazakâr vurgular üretir: dini, milliyetçi veya serbest piyasa. Klasik liberal iktisatla kaynaşma, özellikle yirminci yüzyılın sonlarından itibaren bazı ülkelerde oldukça güçlü olmuştur.

Muhafazakarlar, önceliklerini savunmak için partiler, düşünce kuruluşları ve medya organları kurarlar. Hükümetin uygun kapsamı, toplumsal değişimin hızı ve ulusal kimlik konularında ilerici ve sosyalist hareketlerle rekabet ederler. Diğer büyük ideolojiler gibi, muhafazakarlık da kalıcı ilkelere bağlılığını iddia ederken yeni koşullara uyum sağlar.

Muhafazakâr bir argüman genellikle daha önce işe yaradığı kanıtlanmış olanla başlar.