Konserwatyzm polityczny ceni ciągłość, odziedziczone instytucje i sceptycyzm wobec szybkich lub utopijnych zmian. Konserwatyści postrzegają społeczeństwo jako złożony organizm, który należy reformować ostrożnie, a nie projektować na nowo, opierając się na abstrakcyjnych zasadach.

Główne tematy obejmują szacunek dla tradycji, poparcie dla ugruntowanej władzy, nacisk na odpowiedzialność osobistą oraz preferencję dla rozwiązań rynkowych nad rozległym kierownictwem państwa. Różne tradycje narodowe kształtują odrębne akcenty konserwatywne – religijne, nacjonalistyczne lub wolnorynkowe. Fuzja z klasyczną ekonomią liberalną była szczególnie silna w niektórych krajach od końca XX wieku.

Konserwatyści organizują partie, think tanki i media, aby bronić swoich priorytetów. Rywalizują z ruchami postępowymi i socjalistycznymi o właściwy zakres władzy, tempo przemian społecznych i tożsamość narodową. Podobnie jak inne główne ideologie, konserwatyzm dostosowuje się do nowych okoliczności, jednocześnie deklarując wierność niezmiennym zasadom.

Konserwatywna argumentacja często zaczyna się od tego, co już udowodniono jako skuteczne.