Şüphecilik, bilgi iddialarına şüpheyle yaklaşma tutumudur. Herhangi bir şeyi bilip bilemeyeceğimizi sorgular. Pyrrho ve Sextus Empiricus ile ilişkilendirilen antik şüphecilik, her argüman için eşit ve zıt bir argüman olduğu için her şey hakkında yargıda bulunmamamız gerektiğini savunmuştur. Sonuç, umutsuzluk değil, huzurdur. Descartes ile ilişkilendirilen modern şüphecilik ise şüpheyi bir yöntem olarak kullanmıştır. Descartes, kendi varlığının kesinliğine ulaşana kadar her şeyden şüphe etmiştir. Daha sonra bu temel üzerine bilgiyi yeniden inşa etmeye çalışmıştır.

Şüphecilik birçok biçimde karşımıza çıkar. Küresel şüphecilik tüm bilgiyi sorgular. Yerel şüphecilik, ahlak veya dış dünya gibi belirli bir alandaki bilgiyi sorgular. Kartezyen şüphecilik, rüya argümanı ve şeytan hipotezi kullanarak dış dünyanın varlığını sorgular. Hume'cu şüphecilik ise nedenselliği ve tümevarımı sorgular. Şüphecilik, güdülere güvenmeyen sinizm veya değeri reddeden nihilizm ile aynı şey değildir. Bu, metodolojik bir duruş, iddiaları test etmenin bir yoludur. Bazı filozoflar şüpheciliğin kendi kendini çürüttüğünü savunur. Eğer hiçbir şeyi bilemeyeceğinizi biliyorsanız, o zaman bir şey biliyorsunuz demektir. Diğerleri ise şüpheciliğin, varsayımlarımızı incelemeye zorlayan yararlı bir dürtü olduğunu savunur. Tartışma devam ediyor.

Şüpheciliğin biçimleri

• Global. Hiçbir şey bilemeyiz.
• Yerel. Belirli bir etki alanındaki şeyleri bilemeyiz.
• Kartezyen. Dış dünyanın var olduğunu bilemeyiz.
• Humean. Nedenselliği veya tümevarımı bilemeyiz.

Şüphecilik, şüpheyle aynı şey değildir. Şüphe bir duygudur. Şüphecilik ise bilginin mümkün olup olmadığına dair bir görüştür.