Sceptycyzm to postawa polegająca na wątpieniu w roszczenia do wiedzy. Pyta, czy w ogóle możemy cokolwiek wiedzieć. Starożytny sceptycyzm, kojarzony z Pyrronem i Sekstusem Empirykiem, głosił, że powinniśmy wstrzymać się z osądem na temat wszystkiego, ponieważ na każdy argument istnieje argument równy i przeciwny. Rezultatem jest spokój, a nie rozpacz. Współczesny sceptycyzm, kojarzony z Kartezjuszem, wykorzystywał wątpliwość jako metodę. Kartezjusz wątpił we wszystko, dopóki nie osiągnął pewności co do własnego istnienia. Następnie próbował odbudować wiedzę na tym fundamencie.

Sceptycyzm przybiera wiele form. Globalny sceptycyzm podważa wszelką wiedzę. Lokalny sceptycyzm podważa wiedzę w konkretnej dziedzinie, takiej jak moralność czy świat zewnętrzny. Kartezjański sceptycyzm podważa istnienie świata zewnętrznego, posługując się argumentem ze snu i hipotezą złego demona. Hume'owski sceptycyzm podważa przyczynowość i indukcję. Sceptycyzm to nie to samo, co cynizm, który nie ufa motywom, ani nihilizm, który neguje wartość. Jest to postawa metodologiczna, sposób testowania twierdzeń. Niektórzy filozofowie twierdzą, że sceptycyzm jest samoobalający. Jeśli wiesz, że niczego nie możesz wiedzieć, to coś wiesz. Inni twierdzą, że sceptycyzm jest użytecznym bodźcem, zmuszającym nas do weryfikacji naszych założeń. Debata trwa.

Formy sceptycyzmu

• Global. Nie możemy nic wiedzieć.
• Local. Nie możemy poznać rzeczy w obrębie konkretnej dziedziny.
• Kartezjański. Nie możemy wiedzieć, że świat zewnętrzny istnieje.
• Humean. Nie możemy poznać przyczynowości ani indukcji.

Sceptycyzm to nie to samo, co wątpliwość. Wątpliwość to uczucie. Sceptycyzm to stanowisko dotyczące możliwości poznania.