Scepticisme is de houding van twijfel aan beweringen over kennis. Het stelt de vraag of we überhaupt iets kunnen weten. Het oude scepticisme, geassocieerd met Pyrrho en Sextus Empiricus, stelde dat we ons oordeel over alles moesten opschorten, omdat er voor elk argument een gelijkwaardig en tegengesteld argument bestaat. Het resultaat is gemoedsrust, geen wanhoop. Het moderne scepticisme, geassocieerd met Descartes, gebruikte twijfel als methode. Descartes twijfelde aan alles totdat hij de zekerheid van zijn eigen bestaan ​​bereikte. Vervolgens probeerde hij de kennis op dat fundament opnieuw op te bouwen.

Scepticisme kent vele vormen. Globaal scepticisme twijfelt aan alle kennis. Lokaal scepticisme twijfelt aan kennis binnen een specifiek domein, zoals moraliteit of de externe wereld. Cartesiaans scepticisme twijfelt aan het bestaan ​​van de externe wereld, gebruikmakend van het droomargument en de hypothese van de boze demon. Humeaans scepticisme twijfelt aan causaliteit en inductie. Scepticisme is niet hetzelfde als cynisme, dat motieven wantrouwt, of nihilisme, dat waarde ontkent. Het is een methodologische houding, een manier om beweringen te toetsen. Sommige filosofen stellen dat scepticisme zichzelf weerlegt. Als je weet dat je niets kunt weten, dan weet je iets. Anderen beweren dat scepticisme een nuttige prikkel is, die ons dwingt onze aannames te onderzoeken. Het debat gaat door.

Vormen van scepsis

• Global. We kunnen niets weten.
• Lokaal. We kunnen dingen niet weten binnen een specifiek domein.
• Cartesian. We kunnen niet weten of de buitenwereld bestaat.
• Humean. We kunnen geen oorzaak of gevolg vaststellen.

Scepticisme is niet hetzelfde als twijfel. Twijfel is een gevoel. Scepticisme is een standpunt over de mogelijkheid van kennis.