Şiir genellikle ölçülebilir bir ritme göre ilerler. Ölçü, vurgulu ve vurgusuz hecelerin düzenlenmesiyle oluşturulan ritmik kalıptır. Beş ayak uzunluğundaki vurgusuz-vurgulu çiftlerden oluşan iambik pentametre, yüzyıllardır İngiliz şiirinde baskın bir ölçü olmuştur. Diğer ölçüler (trokaik, anapestik, daktilik) farklı hız, ağırlık veya hafiflik etkileri yaratır.

Ölçüleme, vurguları işaretleme ve dizeyi ayaklara bölme uygulamasıdır. Kusursuz düzenlilik nadirdir; yetenekli şairler, monotonluğu önlemek ve belirli kelimeleri vurgulamak için kalıbı değiştirirler. Beklenen ölçü ile gerçek konuşma ritmi arasındaki gerilim, şiirin ifade gücünün bir parçasıdır.

Serbest şiir, düzenli ölçüden vazgeçer, ancak serbest şiir bile genellikle ritmik bir ifadeyi korur. Ölçüyü anlamak, okuyucuların geleneksel şiirin müziğini duymalarına ve şairlerin yaptığı seçimleri takdir etmelerine yardımcı olur. Teknik bir araçtır, ancak nihai amacı estetiktir: dizenin sesli okunduğu veya zihinde sessizce duyulduğu deneyimini şekillendirmektir.