Poezja często porusza się w rytmie mierzalnym. Metrum to wzór rytmiczny tworzony przez układ sylab akcentowanych i nieakcentowanych. Pentametr jambiczny – pięć stóp par sylab akcentowanych i nieakcentowanych – od wieków jest dominującym metrum w poezji angielskiej. Inne metrum (trochaiczne, anapestowe, daktyliczne) dają różne efekty szybkości, ciężaru lub lekkości.

Skansion to praktyka oznaczania akcentów i dzielenia wersu na stopy. Idealna regularność jest rzadkością; doświadczeni poeci zmieniają schemat, aby uniknąć monotonii i podkreślić poszczególne słowa. Napięcie między oczekiwanym metrum a rzeczywistym rytmem wypowiedzi jest częścią siły ekspresji wiersza.

Wiersz wolny nie ma standardowego metrum, ale nawet w nim często zachowuje się rytmiczne frazowanie. Zrozumienie metrum pomaga czytelnikom usłyszeć muzykę tradycyjnej poezji i docenić decyzje poetów. Jest to narzędzie techniczne, ale jego ostatecznym celem jest estetyka: kształtowanie doświadczenia wersu czytanego na głos lub słyszanego w umyśle.