Teşvik, davranışı bir hedefe doğru çeken dışsal bir uyarıcıdır. İçten gelen bir dürtünün aksine, teşvik dışarıdan çeker.

Açken yemek daha çekici gelir, ancak sevilen bir yemeğin görüntüsü veya kokusu, şiddetli yoksunluk olmasa bile yeme isteğini tetikleyebilir. Para, övgü, notlar ve sosyal tanınma, çok çeşitli insan faaliyetlerinde teşvik edici unsurlar olarak işlev görür. Teşvik değeri sabit değildir; bireyin mevcut durumuna, geçmiş deneyimlerine ve sonuç hakkındaki beklentilerine bağlıdır.

Teşvik teorisi, organizmaların neden uyarım aradığını ve aynı ihtiyaç durumunun mevcut ödüllere bağlı olarak neden farklı davranışlara yol açabileceğini açıklayarak dürtü azaltma teorisini tamamlar. Öğrenme teorisinde, teşvikler, onları üreten davranışları güçlendiren pekiştiricilerdir. Günlük motivasyonda, bir teşvikin beklentisi, uzun süreler boyunca çabayı sürdürebilir.

Bir davranış, ödül vaadiyle tetiklendiğinde, bir teşvik mekanizması devreye girer.