Modern jeolojinin birleştirici teorisi, Dünya'nın dış kabuğunun birbirine göre hareket eden sert levhalardan oluştuğunu savunur. Levha tektoniği, depremlerin, volkanların, dağ kuşaklarının ve okyanus ve kıta kabuğunun dağılımını açıklar.

Levhalar okyanus ortası sırtlarında oluşur, yüzeyde yılda santimetrelerce hızla hareket eder ve dalma bölgelerinde tüketilir. Kıtasal kabuk, levhaların üzerinde pasif olarak hareket eder ve büyük ölçüde korunur. İtici güçler arasında levha çekimi, sırt itmesi ve manto konveksiyonu bulunur.

Bu teori, 1960'larda deniz tabanı yayılması, manyetik şeritler ve deprem dağılımına dair kanıtlardan ortaya çıktı. GPS günümüzde levha hareketlerini doğrudan ölçmektedir. Levha tektoniği, neredeyse tüm büyük ölçekli jeolojik süreçleri ve Dünya yüzeyinin uzun vadeli evrimini yorumlamak için bir çerçeve sağlar.

• Litofosferik plakaların hareketine ilişkin teori
• Depremleri, volkanları ve dağları açıklıyor.
• Sırtlarda oluşan ve hendeklerde yok olan levhalar
• Modern jeolojinin merkezi paradigması