De overkoepelende theorie van de moderne geologie stelt dat de buitenste schil van de aarde is verdeeld in starre platen die ten opzichte van elkaar bewegen. Plaattektoniek verklaart de verspreiding van aardbevingen, vulkanen, bergketens en de oceanische en continentale korst zelf.

Plaattektonische platen ontstaan ​​bij mid-oceanische ruggen, bewegen met een snelheid van enkele centimeters per jaar over het aardoppervlak en verdwijnen in subductiezones. De continentale korst glijdt passief mee op de platen en blijft grotendeels intact. Drijfkrachten zijn onder andere de trekkracht van de subducerende plaat, de duwkracht van de rug en mantelconvectie.

De theorie ontstond in de jaren zestig op basis van bewijsmateriaal over de spreiding van de zeebodem, magnetische strepen en de verspreiding van aardbevingen. GPS meet tegenwoordig direct de bewegingen van platen. Plaattektoniek biedt het kader voor de interpretatie van vrijwel alle grootschalige geologische processen en de langetermijnontwikkeling van het aardoppervlak.

• Theorie van bewegende lithosferische platen
• Geeft uitleg over aardbevingen, vulkanen en bergen.
• Platen gevormd op heuvelruggen en vernietigd in loopgraven.
• Centraal paradigma van de moderne geologie