İçilebilir su, güvenli bir şekilde içilebilen sudur. Mikrobiyal, kimyasal ve fiziksel kirleticiler açısından standartları karşılar. Berrak görünür, temiz kokar ve tadı kabul edilebilir. Gelişmiş ülkelerdeki çoğu insan bunu doğal bir hak olarak görür. Milyarlarca insan ise buna sahip değil.

İçme suyu arıtma işlemi birçok aşamadan oluşur. Pıhtılaşma ve topaklaşma, kir parçacıklarını bir araya getirir. Çökeltme işlemi, bu parçacıkların dibe çökmesini sağlar. Filtrasyon, kalan parçacıkları uzaklaştırır. Dezenfeksiyon, genellikle klor veya ultraviyole ışık kullanılarak patojenleri öldürür. Bazı sistemlere diş çürümesini önlemek için florür eklenir. İşlemin tam süreci, kaynağa bağlıdır: nehirler, göller, rezervuarlar veya yeraltı su kaynakları.

İçilebilir suyun içermemesi gerekenler:

• Patojenik bakteriler, virüsler ve parazitler.
• Aşırı miktarda kurşun, arsenik, nitrat veya diğer kimyasallar.
• Zararlı düzeyde dezenfeksiyon yan ürünleri.
• Mikroplastikler ve endüstriyel kirleticiler giderek daha fazla izleniyor.
• Kabul edilemez tat, koku veya renk.

Dünya Sağlık Örgütü, milyarlarca insanın güvenli bir şekilde yönetilen içme suyuna erişiminin olmadığını tahmin ediyor. Sonuçları ciddi: ishal, kolera, tifo ve çocuk ölümleri. Gelişmiş ülkelerde, eskiyen borular ve kurşun su hatları hâlâ bir sorun olmaya devam ediyor. Michigan'daki Flint, bunun en bilinen yakın tarihli örneğidir. İçilebilir su sadece teknik bir başarı değil, halk sağlığının temelidir ve korunması sürekli yatırım gerektirir.