Gerçekçilik, sıradan hayatı ve tanıdık şeyleri idealizasyondan uzak, doğrulukla temsil etmeyi amaçlayan bir edebi tarzdır. 19. yüzyılda baskın bir eğilim olarak ortaya çıkmıştır.

Balzac, Flaubert, George Eliot ve Tolstoy gibi realist yazarlar, orta ve işçi sınıfı karakterlerine, sosyal detaylara ve sıradan seçimlerin sonuçlarına odaklandılar. Üslup, sade düzyazıya, dikkatli gözleme ve melodramdan veya açık yazar müdahalesinden kaçınmaya yöneliktir. Olay örgüsü, tesadüf veya ilahi müdahaleden ziyade karakter ve koşullardan doğar. İddia, kurgunun gerçek olaylara dayalı olduğu değil, yaşanmış deneyimin dokusuna ve olasılıklarına sadık olduğudur.

Gerçekçilik, modernist ve postmodernist deneylerle sorgulanmış olsa da, güçlü ve popüler bir üslup olmaya devam etmektedir. Çağdaş kurgu, diğer yaklaşımlarla harmanlasa bile, hala onun tekniklerinden yararlanmaktadır. Yazarlar, kurguladıkları dünyayı okuyucunun kendi dünyasıyla bütünleşik hissettirmeye çalıştıkları her yerde gerçekçi dürtü devam etmektedir.

Romantik abartılardan uzak, sıradan deneyimleri tasvir etmeyi amaçlayan kurgu, gerçekçi geleneğe aittir.