Realizm to nurt literacki, którego celem jest dokładne i pozbawione idealizacji przedstawianie zwyczajnego życia i znanych rzeczy. Stał się dominującą tendencją w XIX wieku.

Pisarze realistyczni, tacy jak Balzac, Flaubert, George Eliot i Tołstoj, skupiali się na postaciach z klasy średniej i robotniczej, szczegółach społecznych i konsekwencjach codziennych wyborów. Styl skłania się ku prostej prozie, wnikliwej obserwacji i unikaniu melodramatu lub jawnej ingerencji autora. Fabuła wynika z charakteru i okoliczności, a nie ze zbiegu okoliczności czy boskiej interwencji. Twierdzenie nie dotyczy faktu, ale wierności fikcji i prawdopodobieństwa życiowych doświadczeń.

Realizm został zakwestionowany przez eksperymenty modernistyczne i postmodernistyczne, jednak pozostaje silnym i popularnym nurtem. Współczesna fikcja literacka wciąż czerpie z jego technik, nawet gdy łączy je z innymi podejściami. Impuls realizmu jest obecny wszędzie tam, gdzie pisarze starają się, aby wymyślony świat wydawał się spójny z tym, który czytelnik sam widzi.

Do tradycji realistycznej zalicza się fikcję, która stara się przedstawiać codzienne doświadczenia bez romantycznego uniesienia.