Serbest şiir, düzenli bir ölçüye veya kafiye şemasına bağlı kalmayan şiir türüdür. Ritimleri, geleneksel ölçü ayaklarından ziyade konuşmanın ritmine, nefes alışverişine veya düşüncenin biçimine dayanır.

Walt Whitman, İngiliz şiirini serbest vezne açan kişi olarak sıkça kabul edilir; Eliot, Pound ve Williams gibi daha sonraki modernistler ise bunu baskın bir üslup haline getirdiler. Serbest vezne, sadece satırlara bölünmüş düzyazı değildir. Satır sonları, aralıklar ve seslerin ve imgelerin örüntüsü hala biçim oluşturur; ancak bu, sone veya serbest veznin kalıtsal biçimleri değildir. Şair, her şiir için ritmik bir mantık icat etmelidir.

Eleştirmenler bazen serbest şiiri biçimsizlikle suçlarlar; savunucuları ise mekanik düzenliliğin yerine organik biçimi koyduğunu söylerler. Uygulamada, serbest şiirin büyük bir kısmı ince ses ve yapısal kalıpları korur. Özgürlük gerçektir, ancak bu durum şaire her biçimsel seçimi gerekçelendirme konusunda daha büyük bir sorumluluk yükler.

Belirli bir ölçü kalıbına bağlı kalmadan kendi ritmini bulan şiire serbest şiir denir.