Vrije verzen zijn gedichten die zich niet houden aan een vast metrum of rijmschema. De ritmes zijn gebaseerd op de cadans van de spraak, de ademhaling of de vorm van gedachten, in plaats van op traditionele metrische voeten.

Walt Whitman wordt vaak gezien als degene die de Engelse poëzie openstelde voor vrije verzen; latere modernisten zoals Eliot, Pound en Williams maakten er een dominante vorm van. Vrije verzen zijn niet zomaar proza ​​opgedeeld in regels. Regelafbrekingen, spaties en de patronen van klanken en beelden creëren nog steeds vorm – alleen niet de overgeërfde vormen van het sonnet of het blanke vers. De dichter moet voor elk gedicht een eigen ritmische logica bedenken.

Critici verwijten vrije verzen soms dat ze vormloos zijn; verdedigers antwoorden daarop dat ze organische vorm in de plaats stellen van mechanische regelmaat. In de praktijk behouden veel vrije verzen subtiele klank- en structuurpatronen. De vrijheid is reëel, maar legt tegelijkertijd een grotere verantwoordelijkheid bij de dichter om elke formele keuze te rechtvaardigen.

Poëzie die haar eigen ritme vindt zonder een vast metrisch patroon, is vrije versvorm.